Bi cok insana gore sansliyim belki ama bildiğim bisey varki birçok insana gorede çok sanssizim.sansliyim çünkü ben bi aileyle büyüdüm sansisizim çünkü ben sevgi fakiri bi aileyle büyüdüm.zordu belki hayat sartlari onlarda haklidir diye düşünmek istiyorum ama sonra kendimi bi düşünüyorum o kadar çok hata yapiyorumki bu hayatta bu hataları ben hep onlardan öğrendim.çok kizginim anneme babama çok yanlis yetiştirmişler çünkü beni belkide yetistirmediler aslında cevremde etrafimda yada onların birbirlerine olan davranislarinda ne gorduysem o oldum ben.bir erkeğin sevgisine ilgisine o kadar acimki..mutsuzluk var benim hayatimda hep ben her gün mutsuz uyaniyorum hayata aslinda ..aglaya aglaya

Senin için napmaliyim bilmiyorum.senin mutsuzluğunu görmek bilmek benzer bu denli huzursuz ederken..her zaman anne baba ayriliginda çocuğun çok etkilendiğini duymuştum ama seninki farklı diye düşündüm hep.çünkü sen hep gülen mutlu bi Çocuktun.ama buyudugun zaman anladim bunun sende biraktigi yaraları.sen yasamak bile istemiyorum sözünü her kullandiginda içimden birşeyler koptu sanki.yaşamaktan vazgecicek kadar zarar gördüğünü bilmek..napmaliyim bilmiyorum kime anlatmaliyim kim senin dermanin olur keşke bilsem.bi anne baba ayriliginin aile kavramından yoksun büyümenin eksikliği az çok biliyorum aslında diye düşünürken hiçte bilmedigimi farketti.evet belki çok ilgisiz bir babam vaardi ama bu bana yaşamaktan vazgecicek kadar bi duygu hissettirmesi.bilmiyorum gerçekten napicagmi ama senin umutsuzluğuna dayanamıyorum

oylesine

Özledim aslında seni ya da ben öyle hissediyorum.aslında bilmediğim özlediğim şeyin sen mi yoksa sevgi mi olduğu.seni değilde senin beni sevmeni mi seviyorum acaba diye dusunuyorum çoğu zaman.basimi okşayan o ellerini özlüyorum dudaklarimda sicakligini hissettiğim dudaklarini kollarinla vücudumu sardigin andaki güven duygusunu..sana içimden gelerek dolu dolu hicseni seviyorum askim demedim ddiyemezdim bunu sende biliyorsun aslında ben hic bunu duymadimki çocukluğumda kimse bana dolu dolu seni seviyorum demedi.senden duydum ilk defa bu sözcükleri belki de bunları özlüyorum sende.Çocukluğuma dair o kadar büyük yaralarim varki o kadar derindeki bunlar sen bile bilmiyorsun aslinda.sendeki bu sevgiye baglindim iste ben sevgiye Ac biriyim çünkü ben..

                        BASLİKSİZ

Her kiz çocuğunun bi kahramanı vardır hayatta.Bazilarinin doğduğu andan itibaren yaninda olur bu kahraman bazilarinin ise daha sonradan.Sanslidir doğduğu anda yaninda kahramani olanlar çünkü onların sevgisi daha gerçektir cünkü onun adi babadir.Ben bu duyguyu yasamadim ama eksikliğlini çok yasadim.Evet benimde babam yanimdaydi ama kahramanim olarak değil..Bi baba olarak olması gerektiği için iste ole bisey.