Bi cok insana gore sansliyim belki ama bildiğim bisey varki birçok insana gorede çok sanssizim.sansliyim çünkü ben bi aileyle büyüdüm sansisizim çünkü ben sevgi fakiri bi aileyle büyüdüm.zordu belki hayat sartlari onlarda haklidir diye düşünmek istiyorum ama sonra kendimi bi düşünüyorum o kadar çok hata yapiyorumki bu hayatta bu hataları ben hep onlardan öğrendim.çok kizginim anneme babama çok yanlis yetiştirmişler çünkü beni belkide yetistirmediler aslında cevremde etrafimda yada onların birbirlerine olan davranislarinda ne gorduysem o oldum ben.bir erkeğin sevgisine ilgisine o kadar acimki..mutsuzluk var benim hayatimda hep ben her gün mutsuz uyaniyorum hayata aslinda ..aglaya aglaya

Senin için napmaliyim bilmiyorum.senin mutsuzluğunu görmek bilmek benzer bu denli huzursuz ederken..her zaman anne baba ayriliginda çocuğun çok etkilendiğini duymuştum ama seninki farklı diye düşündüm hep.çünkü sen hep gülen mutlu bi Çocuktun.ama buyudugun zaman anladim bunun sende biraktigi yaraları.sen yasamak bile istemiyorum sözünü her kullandiginda içimden birşeyler koptu sanki.yaşamaktan vazgecicek kadar zarar gördüğünü bilmek..napmaliyim bilmiyorum kime anlatmaliyim kim senin dermanin olur keşke bilsem.bi anne baba ayriliginin aile kavramından yoksun büyümenin eksikliği az çok biliyorum aslında diye düşünürken hiçte bilmedigimi farketti.evet belki çok ilgisiz bir babam vaardi ama bu bana yaşamaktan vazgecicek kadar bi duygu hissettirmesi.bilmiyorum gerçekten napicagmi ama senin umutsuzluğuna dayanamıyorum